عشق من

mahdi-kozet — Wed, 16 Sep 2009 09:22:18 GMT

امید

mahdi-kozet — Tue, 30 Jun 2009 09:23:18 GMT

اگر تو نبودی

کدام واژه مرا تا عروج "ما"می برد؟

اگر تو نبودی سلام را که به لبخند پاسخش می داد ؟

نگاه منتظرم راه بر نگاه که می بست؟

ز پشت پنجره چشمان من که را می جست؟

اگر"تو"نبودی کدام واژه به لبهای من گره می خورد؟

سرای خاطره ام راز دار که می بود؟

اگر تو نبودی دلم هوای که می کرد؟

سفر به یاد که آغاز می توانستم؟

اگر تو نبودی فضای خاطره ام عطر یاد که را داشت؟

کدام واژه به جای "تو"ورد لب می شد؟

اگر تو نبودی دل غمدیده را چه کس می برد؟

کدام خنده مرا جان تازه ای می داد؟

کدام شرم نجیبانه آتشم می زد؟

کدام بغض غریبانه گریه سر می داد؟

اگر تو نبودی به شوق که آغاز می توانستم؟

به کوی که پرواز می توانستم؟

تو را به جان سپیده تو را به سوسن و شبنم

تو را به ساقه گندم تو را به سوره مریم

تو را به نازکی خواب یک بنفشه زیبا

تو را به بارش باران تو را به آبی دریا

تو را به پاکی کوثر تو را به عمر شبنم بی تاب

تو را به رویش نیلوفرانه در مهتاب

تو را به جان شقایق تو را به لاله تب دار

تو را به گرمی آتش تو را به لحظه دیدار

تو را به هق هق آرام و بی صدا سوگند

بمان

بمان که گر تو بمانی بهار خواهد ماند

بمان که گر تو بمانی هزار خواهد خواند

بمان بهانه بودن بمان دلیل سرودن

بمان امید شکفتن

که گر "تو"بمانی

دوباره خواهم ماند دوباره خواهم خواند

برای باور فردا شبانه خواهم راند

بمان که من به شوق بودن با تو

به آفتاب روشن فردا سلام خواهم داد

بمان که گر تو بمانی

امید خواهد ماند

خاطر بارانی

mahdi-kozet — Sun, 17 May 2009 11:45:02 GMT

خاطرم نیست ،تو از بارانی

یا که از نسل نسیم؟

هرچه هستی گذرا نیست

نگاهت ،صدایت،هوایت...

فقط آهسته بگو:

با دلم می مانی...؟؟

شبی

mahdi-kozet — Sun, 03 May 2009 11:04:06 GMT

گنه کردم گناهی پر ز لذت کنار پیکری لرزان و مدهوش

خداوندا چه می دانم چه کردم در آن خلوتگه تاریک و خاموش

در آن خلوتگه تاریک و خاموش نگه کردم به چشم پر ز رازش

دلم در سینه بی تابانه لرزید ز خواهش های چشم پر نیازش

در آن خلوتگه تاریک و خاموش پریشان در کنار او نشستم

لبش بر روی لبهایم هوس ریخت ز اندوه دل دیوانه رستم

فرو خواندم به گوشش قصه عشق تو را می خواهم ای جانانه من

تو را می خواهم ای آغوش جان بخش تو را ای عاشق دیوانه من

هوس در دیدگانش شعله افروخت شراب سرخ در پیمانه رقصید

تن من در میان بستر نرم بروی سینه اش مستانه لرزید

گنه کردم گناهی پر ز لذت در آغوشی که گرم و آتشین بود

گنه کردم میان بازوانی که داغ و کینه جوی و آهنین بود

تنها

mahdi-kozet — Mon, 28 Apr 2008 07:21:22 GMT

اي عشق بخوان كه گريه آغاز شود

mahdi-kozet — Sun, 05 Aug 2007 15:45:18 GMT

دلت وقتي كه تنها شد

سرودي مهربان را با كدامين خسته خواهي خواند ؟؟

و لبهايت كدامين تشنه را سيراب خواهد كرد ؟؟

نگاهت را به چشمان چه كس از شوق

خواهي دوخت؟؟

دنیا

mahdi-kozet — Mon, 25 Jun 2007 11:22:18 GMT

دنيا را بد ساخته اند... کسي را که دوست داري، تو را دوست نمي دارد.

کسي که تو را دوست دارد ،تو دوستش نمي داري

اما کسي که تو دوستش داري و او هم تو را دوست دارد

به رسم و آئين هرگز به هم نمي رسید و اين رنج است .

زندگي يعني اين

تولد

mahdi-kozet — Tue, 19 Jun 2007 11:01:41 GMT

کدامین شاخه گلی را در این روز به تو تقدیم کنم که وجود شایسته تمامی گل های خداست

پرواز را به خاطر بسپار

مرا یادت هست؟؟!!

mahdi-kozet — Sat, 26 May 2007 20:13:37 GMT

تو کيستي که من اين گونه بي تو بي تابم !
                                   شب از هجوم خيالت نمي برد خوابم
تو چيستي که من از موج هر تبسم تو
                                     بسان قايق سرگشته روي گردابم
تو درکدام سحر بر کدام اسب سپيد ؟
        تورا کدام خدا!
                        تواز کدام جهان!
تو در کدام کرانه ، تو از کدام صدف ؟
                                            تو در کدام چمن ، همره کدام نسيم ؟
               تو از کدام سبو ؟
                                       کدام نشانه دويده است از تو در تن من

           که ذره هاي وجودم تورا که مي بينند
                             به رقص مي آيند،
                                                  سرود مي خوانند!
                                                                  چه آرزوي محالي است زيستن با تو

... که من تنهای تنهایم

mahdi-kozet — Mon, 01 Jan 2007 10:20:33 GMT

کسی دیگر نمی کوبد در این خانه ی متروک ویران را

کسی دیگر نمی پرسد چرا تنهای تنهایم

و من چون شمع میسوزم و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند

و من گریان و نالانم و من تنهای تنهایم

درون کلبه ی خاموش خویش اما

کسی حال من غمگین نمی پرسد

ومن دریای پر اشکم که توفانی به دل دارم

درون سینه ی پر جوش خویش اما

کسی حال من تنها نمی پرسد

و من چون تک درخت زرد پاییزم

که هر دم با نسیمی میشود برگی جدا از او

و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند