میرفت و منش گرفته دامان در دست

می گفت که بعد از این به خوابم بینی

                        پنداشت که بعد از او مرا خوابی هست

        که حتی سایه ام را

                     از سر هیزم شکن هم

              بر نمی دارم

ای کاش می توانستی دیدگان شسته شده از اشک مرا ببینی و دستان مرا

در حالی که تو را نشانه رفته اند

و

 تنها با صدای قلب تو خو گرفته اند

را احساس کنی

لحظه لحظه های تنهایی من

با تو و به یاد تو

پُر می شود

و

بِدان

     تنها تو دلیل زنده بودنی   

                 از دورها تکان بده دستی برای من

حالا كه رفته اي و به آخر رسيده ام

                 حالا كه ابتداي تو و انتهاي من

كاش بر ساحل رودي خاموش

                    عطر مرموز گياهي بودم

                                        چون بر‌آنجا گذرت مي‌افتاد

                                                           به سروپاي تو لب مي‌سودم

كاش چون ناي شبان مي‌خواندم  

                                   به نواي دل ديوانه تو

خفته بر هودج مواج نسيم

                       مي‌گذشتم زدر خانه تو

كاش چون پرتو خورشيد بهار

                      سحر از پنجره مي‌تابيدم

ازپس پردة لرزان حرير

                      رنگ چشمان تورا مي‌ديدم

كاش چون آيينه روشن مي‌شد

                      دلم از نقش تو و خنده تو

                                        كاش چون برگ خزان

                                                         رقص مرا نيمه شب ماه تماشا مي‌كرد

                                                                                     در دل باغچه خانه تو

بی اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم